فهرست کلی مطالب:

• پیشگفتار
• مقدمه
• فصل اول: اهمیت معرفتی اختلاف‌نظر
• فصل دوم: اختلاف‌نظر معرفتی (مصالحه‌گرایی و نامصالحه‌گرایی)
• فصل سوم: باور دینی و چالش اختلاف‌نظر
• فصل چهارم: نتیجه‌گیری
• منابع

این کتاب به بررسی معرفت‌شناختی اختلاف‌نظر دینی می‌پردازد. پرسش اصلی این است که آیا آگاهی از اختلاف‌نظر با همتایان معرفتی، توجیه باور دینی را تضعیف می‌کند یا مؤمنان می‌توانند پس از مواجهه با تنوع ادیان، باور خود را به نحو موجه حفظ کنند.

نویسنده ابتدا مفاهیم بنیادی مانند همتایی، برتری و فروتری معرفتی، شواهد مرتبه اول و مرتبه بالاتر، ناقض، اصل استقلال و اصل یکتایی/نایکتایی را تحلیل می‌کند. سپس دو رویکرد اصلی را معرفی و نقد می‌کند: مصالحه‌گرایی که اختلاف‌نظر را ناقض توجیه می‌داند و تعلیق داوری یا کاهش درجه اطمینان را لازم می‌شمارد؛ و نامصالحه‌گرایی که اختلاف‌نظر را ناقض نمی‌داند یا آن را ناقضی خودنقض‌شده می‌پندارد. استدلال‌های متفکرانی چون فلدمن، کریستنسن، الگا، کلی، برگمن، ون اینواگن و پلنتینگا بررسی و ارزیابی می‌شود.

بخش مهم کتاب به اختلاف‌نظر دینی و تنوع ادیان اختصاص دارد. نویسنده رویکردهای انحصارگرایی، شمول‌گرایی و کثرت‌گرایی دینی را به بحث می‌گذارد و مسئله صلاحیت معرفتی دینی، شواهد خصوصی و عمومی، و نقش معیارهای غیراستاندارد در ارزیابی باور دینی را می‌کاود. او نشان می‌دهد که در اختلاف‌نظرهای دینی، اغلب نمی‌توان دلیلی مستقل از مناقشه برای تعیین همتایی یا برتری طرفین یافت.

نهایتاً نویسنده از «مصالحه‌گرایی تعدیل‌شده» دفاع می‌کند. بر اساس این رویکرد، اختلاف‌نظر دینی عموماً اهمیت معرفتی دارد و ناقض توجیه است، اما در مواردی که دلیلی قوی و مستقل برای همتایی یا برتری طرفین وجود ندارد، می‌توان با تکیه بر معیارهای غیراستاندارد و دلایل جانبدارانه، باور دینی را به نحو موجه حفظ کرد. این دیدگاه هم دامنه شکاکیت گسترده را محدود می‌کند و هم از مصادره به مطلوب می‌پرهیزد. کتاب برای دانشجویان و پژوهشگران فلسفۀ دین، معرفت‌شناسی و مطالعات دینی مفید است و گامی در جهت پرکردن خلأ منابع فارسی در این حوزه محسوب می‌شود.